Ry X verwezenlijkte één van zijn dromen en speelde met het Brussels Philharmonic in een uitverkochte Ancienne Belgique

Het is al van 2016 geleden dat Ry X zijn debuutplaat ‘Dawn’ uitbracht. Vijf maanden geleden verscheen een nieuwe single online, Bad Love, maar sindsdien werd het weer even stil dan voorheen. Dat Ry wel naarstig aan zijn volgende plaat aan het werken is, is een feit. Op het einde van het concert in de AB zei hij dat hij na deze korte tournee terug naar Californië zou trekken om zijn plaat af te werken en dan hopelijk snel weer terug te komen. Maar dan zal het allicht wel zonder het Brussels Philharmonic zijn.

De aanwezigheid van het Brussels Philharmonic was een rechtstreeks gevolg van het concert dat Ry X eind 2016 speelde op het Duitse Puls Festival waar hij optrad met een volledig symfonisch orkest, het Münchner Rundfunkorchester. Dat viel ‘m zo goed mee dat hij dit project besloot te herhalen in een aantal grote Europese steden, zijnde Berlijn, Parijs, Amsterdam, Londen en Brussel. Of naar eigen zeggen: overal waar hij orkesten bereid vond, of wist om te kopen. Het geheel werd The Body Sun Tour gedoopt, naar één van de nieuwe nummers.

© AB livestream

De show die we te zien kregen was dus een zeldzaam fenomeen en naar eigen zeggen voor Ry Cuming een droom die werkelijkheid werd. “Ik weet niet meer waar naartoe hierna”, zei hij ergens tussen twee nummers, “maar we zullen nog hiervan genieten zolang het duurt.” Dat de liefde voor Ry X groeit, is duidelijk, want deze keer had de man de grote zaal van de AB helemaal uitverkocht. Het is weer een stapje hoger op de trede na de Rotonde, de Orangerie en de Arenbergschouwburg. “Ik weet dat ik veel dankjewel zeg”, zei hij ook nog, “maar ik meen het elke keer.”

Net dat beetje completer

We hoorden dus wat we anders hoorden op een concert van Ry X, maar net dat beetje completer en net dat beetje groter. De eerste helft van openingsnummer Sweat was ongeveer zoals we ’t kenden, in de tweede helft werd het geheel opengetrokken om pas af te klokken na een dikke tien minuten. Als opener kon dat tellen. Het was alsof we in elk nummer dat Ry X speelde een hele dag konden terugvinden. Een miezerige melancholische dag, uiteraard. De zonsopgang, een miezerige middag en de zonsondergang.

Het was pas bij het vierde nummer – waarvan we de titel niet kunnen meegeven, want nieuw en onbenoemd – dat we merkten dat er ook blazers bij het orkest aanwezig waren, wat het geheel nog wat completer maakte. En bij Shortline mocht ook Hannah Epperson, die eerder het voorprogramma al had gespeeld nog wat mee viool komen spelen. Ze kraste iets meer dan het orkest, wat haar bijdrage iets geheel eigenzinnig gaf.

Een scheut melancholie

Tijdens Howling werd iedereen – ook de zitters – door Ry tot dansen aangemaand, maar gek genoeg had het orkest de meeste toegevoegde waarde in de meest breekbare nummers zoals Sweat, Berlin en Only. Ry Cuming heeft het warm water niet uitgevonden. Bij zijn stem moeten we nog altijd denken aan James Vincent McMorrow, zijn nummers lijken vaak nogal op elkaar en zijn teksten zijn vaak heel beperkt, maar als hij zijn breekbare minimalistische liedjes brengt, overgoten met een scheut melancholie en een klein shotje elektronica, dan blinkt hij uit in de comfortzone die hij voor zichzelf gecreëerd heeft.

De kleine zalen lijken verleden tijd voor Ry Cuming. Eén van zijn dromen heeft hij alvast verwezenlijkt en ja, het is jammer dat zo’n orkest te duur is om de muziek van Ry X altijd op deze manier te kunnen brengen. We zullen ons tevreden stellen met het koesteren van datgene dat we gezien hebben en het uitkijken naar dat tweede album.

Lees meer